புதுச்சேரி வரலாறு: கஃபேக்கள், பூக்கள் நிறைந்த பால்கனிகள், பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்ட பெயர் பலகைகள்... இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஐரோப்பாவில் ஏதோ ஒரு ஊரில் இருப்பது போலத் தோன்றுகிறதா? ஆனால் இது ஐரோப்பா இல்லை. நமது அண்டை மாநிலமான பாண்டிச்சேரி (புதுச்சேரி).
வர்த்தகமும் வரலாறும் ஒன்றுடனொன்று கலந்த இந்தச் சாதாரணக் கடற்கரை ஊர், ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தள்ளி இருக்கும் ஒரு நாட்டின் கலாச்சார அடையாளமாக எப்படி மாறியது? இதன் பின்னணியில் வியாபார போட்டி, அதிகார ஆசை, பேரமைதியைச் சீர்குலைத்த போர்கள் மற்றும் அரசியல் சூழ்ச்சிகள் நிறைந்த ஒரு நம்ப முடியாத கதை இருக்கிறது.
பிரெஞ்சுக்காரர்கள் வருவதற்கு முன்பே புதுச்சேரி ஒரு முக்கியமான வணிக மையமாகவே திகழ்ந்தது. இதன் வரலாறு ரோமானியர்கள் காலம் வரை பின்னோக்கிச் செல்கிறது.
புதுச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள அரிக்கமேடு பகுதியில் நடத்தப்பட்ட தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியில், இப்பகுதி ரோம சாம்ராஜ்யத்துடன் வர்த்தகம் செய்த பெரிய வணிக மையமாக இருந்ததற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. மேலும் பல்லவர்கள், சோழர்கள் மற்றும் விஜயநகர பேரரசுகளின் ஆட்சியிலும் இது செழிப்பான பண்பாட்டு மையமாக விளங்கியது.
17-ஆம் நூற்றாண்டில் டச்சுக்காரர்கள், போர்த்துகீசியர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இந்தியாவில் வியாபாரம் செய்யப் போட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சூழலில், ஒரு புதிய போட்டியாளராக பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இந்தியக் கரையில் காலடி எடுத்து வைத்தனர்.
1673: பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனி, பீஜப்பூர் சுல்தானின் அதிகாரியிடம் அனுமதி பெற்று பாண்டிச்சேரியில் குடியிருப்புக்கான உரிமையைப் பெற்றது.
1674: பிரான்சுவா மார்ட்டின் (François Martin) பொறுப்பேற்றார். ஒரு சிறிய மீனவ கிராமத்தை செழிப்பான துறைமுக நகரமாக மாற்றும் கனவோடு தனது பணியைத் தொடங்கினார்.
ஆனால் இந்த வளர்ச்சி எளிதாக இருக்கவில்லை. 1693-இல் டச்சுப் படைகள் பாண்டிச்சேரியைக் கைப்பற்றின. பின்னர் 1699-இல் கையெழுத்தான ரிஸ்விக் ஒப்பந்தப்படி (Treaty of Ryswick) பாண்டிச்சேரி மீண்டும் பிரெஞ்சுக்காரர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டது. பிரான்சுவா மார்ட்டின் புதிய சாலைகள் மற்றும் கட்டிடங்களுடன் நகரத்தை மறுசீரமைத்தார்.
1742-இல் பாண்டிச்சேரியின் ஆளுநராக ஜோசப் பிரான்சுவா டியூப்லே (Joseph François Dupleix) பதவியேற்றார். இவர் வெறும் வணிக அதிகாரி மட்டுமல்ல. ஒரு மிகப்பெரிய சாம்ராஜ்யத்தையே உருவாக்கக் கனவு கண்ட ராஜதந்திரி.
அக்காலத்தில் முகலாய பேரரசு பலவீனமடைந்து, தென்னிந்தியாவில் உள்ளூர் மன்னர்களிடையே வாரிசுச் சண்டைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. இந்த அரசியல் குழப்பத்தைப் பயன்படுத்தி, உள்ளூர் மன்னர்களின் பிரச்சனைகளில் தலையிட்டு, பிரெஞ்சு செல்வாக்கை நிலைநிறுத்தினார். இதுவே கர்நாடக போர்களுக்கு (Carnatic Wars) வழிகோலியது.
டியூப்லே இந்திய வீரர்களைக் கொண்டு 'சிப்பாய்' (Sepoy) என்ற ஐரோப்பிய பாணி ராணுவத்தை உருவாக்கினார். ஆம்பூர் போர் போன்ற பல போர்களில் வெற்றி பெற்று, ஹைதராபாத் நிசாமின் ஆதரவோடு கிருஷ்ணா நதி முதல் கன்னியாகுமரி வரை பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தினார்.
டியூப்லேவின் ஆட்சியில் பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சு இந்தியாவின் அரசியல் மற்றும் ராணுவத் தலைநகரமாக மாறியது. நகரம் திட்டமிட்டு இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
ஒயிட் டவுன் (White Town): இது வெள்ளை நகரம் என அழைக்கப்படுகிறது. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் வாழ்ந்த காலனித்துவக் கட்டிடங்கள் நிறைந்த பகுதி.
பிளாக் டவுன் (Black Town): தமிழர்கள் மற்றும் உள்ளூர் மக்கள் வாழ்ந்த பகுதி.
ஆளுநர் மாளிகை, பெரிய கோட்டைகள், கத்தோலிக்க தேவாலயங்கள் எனப் பாரிஸ் நகரத்தின் ஒரு சிறு துண்டை இந்தியக் கடற்கரையில் வைத்தது போல பாண்டிச்சேரி ஜொலித்தது.
பிரெஞ்சுக்காரர்களின் இந்த வளர்ச்சியைப் பார்த்துப் பயந்த பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி, ராபர்ட் கிளைவ் தலைமையில் பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கியது. 2-வது மற்றும் 3-வது கர்நாடக போர்களில் பிரிட்டிஷாரின் கை ஓங்கியது.
பிரான்ஸிலிருந்து போதிய ஆதரவு இல்லாததாலும், பணப் பற்றாக்குறையாலும் பிரெஞ்சுப் படைகள் தோல்வியடைந்தன. 1761-இல் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் பாண்டிச்சேரியைக் கைப்பற்றி நகரைச் சேதப்படுத்தினர். பின்னாளைய ஒப்பந்தங்களால் பாண்டிச்சேரி மீண்டும் பிரெஞ்சு வசமானாலும், 1814-க்குப் பிறகு பாண்டிச்சேரி, காரைக்கால், மாஹே, ஏனாம், சந்திரநாகூர் ஆகிய சிறிய பகுதிகளுக்குள் மட்டுமே பிரெஞ்சு ஆட்சி சுருங்கிப்போனது.
1947-இல் இந்தியாவிற்குப் பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து சுதந்திரம் கிடைத்தபோதும், பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சு கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தது. இது மக்களிடையே பெரிய விடுதலைப் போராட்டத்தை உருவாக்கியது.
இன்று புதுச்சேரி இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தாலும், அதன் தெருக்கள், கட்டிடங்கள், தேவாலயங்கள், நகர அமைப்பு மற்றும் சில குடும்பங்களின் வரலாற்றில் பிரெஞ்சு காலத்தின் தாக்கம் தொடர்ந்து காணப்படுகிறது.
பிரெஞ்சு மொழியும் இன்றும் சில கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் கலாச்சார அமைப்புகள் வழியாக தொடர்கிறது. பிரெஞ்சு ஆட்சிக் காலத்தில் பிரெஞ்சு குடியுரிமையைத் தேர்வு செய்த குடும்பங்களின் சந்ததியினரும் புதுச்சேரியில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
பிரெஞ்சு கட்டிடக்கலை ஒரு பக்கம்... தமிழ் வாழ்க்கை முறை மறுபக்கம். பிரெஞ்சு பெயர் கொண்ட தெருக்கள் ஒரு பக்கம்... தமிழ் கோயில்கள், உணவு, மொழி மற்றும் உள்ளூர் கலாச்சாரம் மறுபக்கம். இந்த இரண்டு உலகங்களும் ஒன்றாக கலந்ததுதான் இன்றைய புதுச்சேரி.

புதுச்சேரியின் கதை ஒரு நகரத்தின் வரலாறு மட்டுமல்ல. வியாபாரத்துக்காக வந்த "ஐரோப்பியர்கள் → அதிகாரப் போட்டி → பிரெஞ்சு-பிரிட்டிஷ் மோதல் → போர்கள் → காலனித்துவ ஆட்சி → இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் தாக்கம் → மக்களின் அரசியல் முடிவு → இந்தியாவுடன் இணைப்பு" என பல கட்டங்களை கடந்து வந்த வரலாறு அது.
ஒரு காலத்தில் ரோமானியர்களுடன் வர்த்தகம் செய்த கடற்கரைப் பகுதி, பின்னர் ஐரோப்பிய வல்லரசுகளின் போட்டிக் களமாக மாறியது. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அதை தங்களது இந்திய கனவின் முக்கிய மையமாக மாற்றினர். போர்களில் தோல்வியடைந்தாலும், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற கட்டிடக்கலை மற்றும் கலாச்சார அடையாளம் அழியவில்லை.
இறுதியில், பிரெஞ்சு ஆட்சியிலிருந்து இந்தியாவுடன் இணைந்த பிறகும் அந்த வரலாற்றின் தடங்களை புதுச்சேரி தன்னுள் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு வணிகப் போட்டியாகத் தொடங்கி, போர்களாகவும் அரசியல் சூழ்ச்சிகளாகவும் உருவெடுத்து, இறுதியாக மக்களாட்சியின் தீர்ப்பால் அமைதியடைந்த ஒரு நீண்ட வரலாற்றின் சாட்சியாக இன்று புதுச்சேரி நிமிர்ந்து நிற்கிறது.