Explained: இந்தியாவுக்கு முன்பே தங்கம் வாங்க தடை விதித்த நாடுகள் ஏன் தெரியுமா?

Latest Gold Update : இந்தியாவில் தங்கம் என்பது வெறும் ஆபரணம் மட்டுமல்லாமல், தலைமுறை தலைமுறையாக தொடரும் ஒரு உணர்வுபூர்வமான சேமிப்பாகவும் பாதுகாப்பான முதலீடாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பெருமளவில் பௌதீக ரீதியாக தங்கம் வாங்குவதைக் குறைத்துக்கொள்ளுமாறு பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான இந்திய அரசு பொதுமக்களுக்குக் கோரிக்கை வைத்து வருகிறது. பௌதீக தங்கத்திற்குப் பதிலாக தங்கப் பத்திரங்கள் போன்ற மாற்று வழிகளில் முதலீடு செய்யுமாறு பொருளாதார நிபுணர்களும் அரசும் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகின்றனர்.

பிரதமர் மோடி தங்கம் வாங்குவதைத் தவிர்க்கக் கோருவது ஏன்?

நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை: இந்தியா தனது உள்நாட்டுத் தேவைக்கான தங்கத்தில் சுமார் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கை வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்கிறது. மக்கள் அதிகளவில் தங்கம் வாங்கும்போது இறக்குமதி செலவு எகிறி, நாட்டின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை அபாயகரமான அளவிற்கு உயர்கிறது.

அந்நியச் செலாவணி வெளியேற்றம்: தங்கம் இறக்குமதிக்கு டாலர் மூலமே பணம் செலுத்த வேண்டும். அதிக தங்கம் வாங்கப்படும்போது, நாட்டின் கச்சா எண்ணெய் மற்றும் அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்குப் பயன்பட வேண்டிய அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு (Forex Reserves) பெருமளவில் வெளியேறுகிறது.

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சரிவு: டாலருக்கான தேவை அதிகரிக்கும்போது இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சர்வதேசச் சந்தையில் சரியத் தொடங்குகிறது. இது இறக்குமதி செய்யப்படும் பிற பொருட்களின் விலையை உயர்த்தி, பணவீக்கத்தை தூண்டுகிறது.

முடங்கும் மூலதனம்: மக்கள் வாங்கும் தங்கக் கட்டிகளும் நாணயங்களும் பெரும்பாலும் வங்கி லாக்கர்களிலேயே முடங்கி விடுகின்றன. இந்தத் தொகை உற்பத்தித் துறைக்கோ அல்லது தொழில்துறை சார்ந்த உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சிக்கோ சென்று சுழற்சி பெறாமல் "செயலற்ற சொத்தாக" (Dead Capital) மாறுகிறது.

வரலாற்றில் தங்கத்தை கட்டுப்படுத்திய, தடை செய்த நாடுகள்

பொருளாதார நெருக்கடி காலங்களில் தங்கத்தின் மீதான பிடியை உலக நாடுகள் இறுக்கியது புதிய விஷயமல்ல. கடந்த நூற்றாண்டில் வல்லரசு நாடுகள் கூட இத்தகைய தீவிர நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளன.

அமெரிக்கா (1933): 1929ல் ஏற்பட்ட பெரும் பொருளாதார மந்தநிலையின்போது, அமெரிக்க அதிபர் பிராங்க்ளின் டி. ரூஸ்வெல்ட் Executive Order 6102 என்ற அவசர உத்தரவைப் பிறப்பித்தார். இதன் மூலம் தனிநபர்கள் தங்க நாணயங்கள், தங்கக் கட்டிகள் மற்றும் தங்கச் சான்றிதழ்களை பதுக்கி வைப்பது முற்றிலுமாகத் தடை செய்யப்பட்டது. குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் இருந்த தங்கம் அரசு கருவூலத்திற்கு ஒரு அவுன்ஸ் $20.67 என்ற நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலையில் ஒப்படைக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் 1934ல் டாலரின் மதிப்பை முறைப்படுத்தி பொருளாதாரத்தை மீட்க இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.

பிரிட்டன் (1947, 1966): இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் பிரிட்டன் கடுமையான பொருளாதார வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தது. 1947 முதல் தங்க வர்த்தகத்தில் கடும் அந்நியச் செலாவணி கட்டுப்பாடுகள் கொண்டுவரப்பட்டன. தொடர்ந்து 1966-ல் தனிநபர்கள் தங்க நாணயங்களை வாங்குவதற்கும், விற்பதற்கும், வைத்திருப்பதற்கும் அரசின் முன் அனுமதி பெற வேண்டும் என்ற விதி அமல்படுத்தப்பட்டது. நாட்டின் பவுண்ட் நாணய மதிப்பைப் பாதுகாக்கவும், அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பை மீட்டெடுக்கவும் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

இந்தியா (1962, 1968): சீனப் போருக்குப் பிறகு இந்தியா கடும் நிதி நெருக்கடியைச் சந்தித்தபோது, 1962ல் தங்கக் கட்டுப்பாட்டு விதிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் 1968ல் தங்கக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. தனிநபர்கள் குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் தங்கம் வைத்திருக்கக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டு, உரிமம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே தங்க வர்த்தகம் செய்ய அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இச்சட்டம் 1990ல் தாராளமயமாக்கலின் போது ரத்து செய்யப்பட்டது.

பொதுமக்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய முக்கிய தகவல்

தங்கம் ஒரு முதலீடாக கெட்டது என்பதற்காக நாடுகள் அதைத் தடை செய்வதில்லை, மாறாக, அந்நாட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார நிலைமை நெருக்கடியில் இருக்கும்போது நாணய அமைப்பைத் தக்கவைக்கவே கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. தங்கம் ஒரு தனிநபரின் பொருளாதாரத்திற்குப் பாதுகாப்பு அரணாக இருந்தாலும், ஒரு நாட்டின் மொத்தச் செல்வமும் தங்கத்திலேயே முடங்குவது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு உகந்ததல்ல என்பதையே இந்த வரலாறு உணர்த்துகிறது.