இந்தியாவில் பெரும்பாலான மக்கள் தங்களது வீட்டை மிகவும் சுத்தமாக வைத்திருப்பார்கள். தினமும் வீட்டைத் துடைப்பது, குப்பைகளை அகற்றுவது, சமையலறையை சுத்தமாகப் பராமரிப்பது என தனிப்பட்ட இடத்தின் தூய்மைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால், அதே நபர் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவுடன் பொது இடங்களின் மீதான பொறுப்பு ஏன் குறைந்து விடுகிறது?
சாலையில் குப்பை வீசுவது, தேவையில்லாமல் ஹாரன் அடிப்பது, போக்குவரத்து விதிகளை மீறுவது, பொது இடங்களில் எச்சில் துப்புவது போன்ற செயல்கள் பல இடங்களில் சாதாரணமாகிவிட்டன. இது வெறும் சுத்தம் தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல. சமூக பொறுப்பு, நிர்வாகம் மற்றும் மனிதர்களின் நடத்தை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய ஒரு பெரிய பிரச்சினையாகும்.
வீட்டைத் தூய்மையாகப் பராமரிக்கும் நாம், நாட்டின் பொது இடங்களை அசுத்தப்படுத்துவதற்குப் பின்னால் உள்ள உளவியல் என்ன?, மாற்றத்திற்கான தீர்வு என்ன? விரிவாக தெரிந்துக்கொள்ளுவோம்.
இந்தியாவின் சுத்தம் வீட்டின் வாசலிலேயே முடிவடைகிறதா?
ஒரு சாதாரண நாளை எடுத்துக்கொண்டாலே இந்த முரண்பாடு தெளிவாகத் தெரியும். போக்குவரத்து சிக்னலில் சில விநாடிகள் காத்திருக்கும்போதுகூட பின்னால் நிற்கும் வாகனங்கள் தொடர்ந்து ஹாரன் அடிப்பது வழக்கமாக உள்ளது.
காரில் பயணிப்பவர் குப்பையை ஜன்னல் வழியாக வெளியே வீசுவது, பொதுப் போக்குவரத்தில் பயணிப்பவர்கள் பயன்படுத்திய பொருட்களை அப்படியே வெளியே எறிவது போன்ற செயல்களையும் தினசரி பார்க்க முடிகிறது.
வீட்டுக்குள் சுத்தத்தைப் பேணும் அதே மனிதர், வீட்டுக்கு வெளியே இருக்கும் இடம் தனக்குச் சொந்தமானது அல்ல என்ற மனநிலையில் நடந்து கொள்வதுதான் முக்கியமான முரண்பாடாக உள்ளது.
இந்தியாவில் தனிப்பட்ட இடங்களின் சுத்தத்திற்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம், பொது இடங்களின் சுத்தத்திற்கு பல நேரங்களில் அளிக்கப்படுவதில்லை.
மத வழிபாடும் குப்பை பிரச்சினையும்
புனித தலங்களில் ஏற்படும் குப்பைப் பிரச்சினை இந்த விவாதத்தின் முக்கியமான உதாரணமாக உள்ளது. கோடிக்கணக்கான பக்தர்கள் ஒன்றுகூடும் பெரிய மத நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு பல ஆயிரம் டன் குப்பைகள் அகற்றப்பட வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது.
கங்கை நதியை புனிதமாகக் கருதி வழிபடும் மக்கள், அதே நதிக்கரையில் பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் மற்றும் பிற கழிவுகளை விட்டுச் செல்வது ஒரு பெரிய சமூக முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.
இது மக்களின் நம்பிக்கை அல்லது பக்தியைக் கேள்வி கேட்கும் விஷயம் அல்ல. மாறாக புனிதமான இடத்தைப் பாதுகாப்பதும் நமது பொறுப்பு என்ற எண்ணம் எந்த அளவுக்கு நமது நடத்தையில் பிரதிபலிக்கிறது என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
ஏழ்மை காரணமா? இல்லை என்றால் பிரச்சினை என்ன?
பொது இடங்களில் சுத்தம் குறைவாக இருப்பதற்கு இந்தியா இன்னும் வளர்ந்து வரும் நாடு என்பதையே சிலர் காரணமாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால் இதற்கு உலகின் பல நாடுகள் எதிர் உதாரணமாக உள்ளன.
குறைந்த பொருளாதார வளங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், சமூக பங்களிப்பு மற்றும் கடுமையான நிர்வாகத்தின் மூலம் சுத்தமான நகரங்களை உருவாக்கிய நாடுகளும் உள்ளன.
ருவாண்டாவின் தலைநகரான கிகாலி இதற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணமாக பார்க்கப்படுகிறது. அங்கு சமூக அடிப்படையிலான தூய்மைப் பணிகளுக்கு மக்கள் பங்கேற்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இதன் மூலம் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது. சுத்தமான சமூகம் உருவாக அதிக பணம் மட்டுமல்ல, மக்கள் பங்கேற்பும் பொறுப்புணர்வும் அவசியம்.
‘இந்தியர்களுக்கு சிவிக் சென்ஸ் இல்லை’ என்பது சரியான கருத்தா?
“இந்தியர்களுக்கே சிவிக் சென்ஸ் இல்லை” என்ற கருத்து அடிக்கடி கூறப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு முழு சமூகத்தையும் ஒரே வார்த்தையில் வரையறுப்பது சரியான அணுகுமுறையாக இருக்காது.
இந்தியாவில் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவுவது, அவசர காலங்களில் ஒன்றிணைவது, சமூக மற்றும் குடும்ப உறவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது போன்ற பல நேர்மறையான அம்சங்களும் உள்ளன.
எனவே பிரச்சினை இந்தியர்களின் இயல்பிலேயே உள்ளது என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக, பொது இடங்களின் மீதான பொறுப்புணர்வு எவ்வாறு உருவாக்கப்படுகிறது என்பதையே ஆராய வேண்டும்.
காற்று மாசு முதல் சாலை விபத்துகள் வரை தொடரும் பிரச்சினை
பொது இடங்களில் காட்டப்படும் அலட்சியம் குப்பை பிரச்சினையுடன் மட்டும் முடிவடைவதில்லை. காற்று மாசு, ஒலி மாசு மற்றும் சாலை விபத்துகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்சினைகளுடனும் இது தொடர்புடையதாக உள்ளது.
தேவையில்லாமல் ஹாரன் அடிப்பது மற்றவர்களுக்கு தொந்தரவு ஏற்படுத்தும் என்பதை அறிந்திருந்தும் பலர் அதைத் தொடர்கின்றனர். அதேபோல் போக்குவரத்து விதிகளை மீறுவது தங்களது உயிருக்கு மட்டுமல்லாமல், சாலையில் பயணிக்கும் மற்றவர்களின் உயிருக்கும் ஆபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய விஷயங்கள்:
- அதிகப்படியான வாகனப் பயன்பாடு காற்று மாசை அதிகரிக்கிறது.
- தேவையில்லாத ஹாரன் ஒலி மாசுக்கு காரணமாகிறது.
- அதிவேகம் மற்றும் விதிமீறல்கள் விபத்துகளின் அபாயத்தை அதிகரிக்கின்றன.
- பொது இடங்களில் கொட்டப்படும் குப்பைகள் சுகாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கும் வழிவகுக்கின்றன.
காகிதத்தில் சட்டங்கள் இருக்கின்றன. நடைமுறை செயல்படுத்துதல் எப்பொழுது?
சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, குப்பை மேலாண்மை, ஒலி மாசு மற்றும் போக்குவரத்து விதிகள் தொடர்பாக இந்தியாவில் ஏற்கனவே பல சட்டங்கள் உள்ளன.
குப்பைகளை முறையாகப் பிரித்துக் கையாள வேண்டும், தேவையில்லாமல் ஒலி மாசு ஏற்படுத்தக் கூடாது, போக்குவரத்து விதிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகள் உள்ளன.
இந்திய அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கடமைகளிலும் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பது குடிமக்களின் கடமையாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் சட்டம் இருப்பது மட்டும் போதாது. சட்டம் மீறப்பட்டால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையும், அதைச் செயல்படுத்தும் அமைப்புகளின் திறனும் முக்கியம்.
சிங்கப்பூரின் சுத்தம்: அபராதம் மட்டும்தான் காரணமா?
சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் பொது இடங்களில் குப்பை வீசுவது உள்ளிட்ட விதிமீறல்களுக்கு கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் அங்கு சுத்தம் பேணப்படுவதற்கான காரணம் அதிக அபராதம் மட்டுமல்ல. விதிமீறினால் பிடிபடுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் என்ற உணர்வும், சமூகத்தின் முன்பு பொறுப்பேற்க வேண்டிய சூழலும் மக்களின் நடத்தையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
இதிலிருந்து இந்தியா கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் என்னவென்றால், சட்டம் காகிதத்தில் இருப்பதைவிட, அது நடைமுறையில் தொடர்ந்து செயல்படுத்தப்படுவது மிகவும் முக்கியம்.
“சுத்தம் செய்வது யாருடைய வேலை?” மனநிலை காரணம்
இந்தியாவில் பொது இடங்களின் சுத்தம் தொடர்பான பிரச்சினைக்கு பின்னால் ஒரு முக்கியமான மனநிலை உள்ளது.
பலர் தங்களது வீட்டை சுத்தம் செய்வதை தனிப்பட்ட பொறுப்பாகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால் வீட்டுக்கு வெளியே இருக்கும் சாலையைச் சுத்தம் செய்வது நகராட்சி அல்லது துப்புரவுப் பணியாளர்களின் வேலை என்ற எண்ணம் பலரிடம் உள்ளது.
இதன் விளைவாக வீட்டின் குப்பையை வீட்டுக்கு வெளியே வைத்துவிட்டால் தங்களது பொறுப்பு முடிந்துவிட்டதாக நினைக்கும் நிலை உருவாகிறது.
உண்மையில் நமது பொறுப்பு வீட்டின் கதவுடன் முடிவடையக் கூடாது. நாம் பயன்படுத்தும் தெரு, பூங்கா, பேருந்து நிலையம் மற்றும் பிற பொது இடங்களும் நமது சமூகத்தின் ஒரு பகுதிதான்.
பற்றாக்குறை மனநிலையும் சமூக நடத்தையும்
பொது இடங்களில் மக்கள் காட்டும் சில நடத்தைகளுக்குப் பின்னால் “முதலில் எனக்கு கிடைக்க வேண்டும்” என்ற மனநிலையும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். பேருந்தில் இடம் கிடைக்குமா, ரயிலில் இருக்கை கிடைக்குமா, சாலையில் முன்னால் செல்ல முடியுமா என்ற போட்டி மனநிலை பலரிடம் உருவாகிறது.
- வரிசையை மீறுதல்
- தவறான பாதையில் வாகனம் ஓட்டுதல்
- தொடர்ந்து ஹாரன் அடித்தல்
- கிடைத்ததை உடனடியாக எடுத்துக்கொள்ள முயற்சித்தல்" போன்ற நடத்தைகள் உருவாகின்றன.
இது தனிநபர்களை மட்டும் குறை கூறும் விஷயம் அல்ல. சமூக சூழல் மற்றும் பொதுச் சேவைகளின் பற்றாக்குறையும் மனிதர்களின் நடத்தையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
மக்கள் மட்டும்தான் பொறுப்பா?
இந்தப் பிரச்சினைக்கு குடிமக்கள் மட்டுமே காரணம் என்று கூறுவதும் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது.
ஒரு பகுதியில் போதுமான குப்பைத் தொட்டிகள் இல்லையென்றால் மக்கள் குப்பையை எங்கு போடுவார்கள்? பொது கழிப்பறைகள் இல்லாவிட்டால் அல்லது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தால் என்ன செய்வார்கள்?
அதேபோல் நகராட்சி நிர்வாகம் குப்பைகளை முறையாகச் சேகரிக்கவில்லை என்றால், மக்கள் குப்பைகளைப் பிரித்து வழங்குவதற்கான ஊக்கமும் குறையலாம்.
பெரிய மத நிகழ்வுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் சிறிய நகரங்களில் ஒரே நேரத்தில் கூடும்போது, எந்தவொரு நகரத்தின் அடிப்படை கட்டமைப்பும் கடுமையான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும்.
எனவே மக்களின் பொறுப்புணர்வுடன் சேர்த்து சிறந்த திட்டமிடல் மற்றும் நிர்வாகமும் அவசியம்.
இந்தியாவிலேயே மாற்றத்திற்கு உதாரணமாக திகழும் நரங்கள்
இந்தியர்கள் சுத்தமான நகரத்தை உருவாக்க முடியாது என்று கூறுவது தவறானது. அதற்கு இந்தியாவிலேயே பல உதாரணங்கள் உள்ளன. தொடர்ச்சியான குப்பை சேகரிப்பு, திறமையான நிர்வாகம், கண்காணிப்பு மற்றும் மக்கள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றின் மூலம் நகரங்களின் தோற்றத்தை மாற்ற முடியும்.
இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது: இது இந்தியர்களின் குணநலன் தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல; சிறந்த அமைப்பு மற்றும் பழக்கங்களை உருவாக்குவதற்கான பிரச்சினையும்கூட.
உலக நாடுகளிடமிருந்து இந்தியா கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய 3 பாடங்கள்
1. பயன்படுத்துபவரே பொறுப்பேற்க வேண்டும்
ஜப்பானில் பள்ளி மாணவர்கள் தாங்கள் பயன்படுத்தும் வகுப்பறை மற்றும் பள்ளி வளாகத்தைச் சுத்தம் செய்யும் பழக்கம் உள்ளது.
இதன் முக்கிய நோக்கம் வெறும் துப்புரவுப் பணியல்ல. “நீ பயன்படுத்தும் இடத்தைப் பாதுகாப்பது உனது பொறுப்பு” என்ற எண்ணத்தை சிறுவயதிலேயே உருவாக்குவதுதான்.
இந்தியாவிலும் குழந்தைகளுக்கு பொது இடங்களைப் பாதுகாப்பது குறித்த நடைமுறை கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும்.
2. சட்டங்களை திறம்பட அமல்படுத்த வேண்டும்
விதிகள் உருவாக்கப்படுவது முதல் கட்டம் மட்டுமே. அவை அனைவருக்கும் சமமாக அமல்படுத்தப்பட வேண்டும்.
விதிமீறல்களுக்கு உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டால் மட்டுமே மக்கள் நடத்தையில் நீண்டகால மாற்றம் உருவாகும்.
3. நமது பொறுப்பின் எல்லையை ஒரு மீட்டர் கூட நீட்டிக்க வேண்டும்
ஒவ்வொருவராலும் முழு நாட்டையும் ஒரே நாளில் சுத்தப்படுத்த முடியாது.
ஆனால் நமது வீட்டின் வாசலுக்கு வெளியே இருக்கும் சிறிய பகுதியை நமது பொறுப்பாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.
நமது வீடு, தெரு, குடியிருப்பு வளாகம் மற்றும் சுற்றுப்புறத்தைப் பாதுகாக்கும் பழக்கம் சிறிய மாற்றமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இதுபோன்ற ஆயிரக்கணக்கான சிறிய மாற்றங்கள்தான் பெரிய சமூக மாற்றத்தை உருவாக்கும்.
பிரச்சினை இந்தியர்களிடம் அல்ல. நமது பழக்கங்களில்தான்.
இந்தியா ஒரு “அசுத்தமான நாடு” என்று கூறுவது எளிது. ஆனால் உண்மையான பிரச்சினை அதைவிட ஆழமானது.
வீட்டுக்குள் சுத்தத்தைப் பேணும் மனிதர், பொது இடங்களை தனது பொறுப்பாகவும் கருதத் தொடங்கும்போதுதான் உண்மையான மாற்றம் ஏற்படும்.
புனித நதியை வழிபடுவது மட்டுமல்ல, அதைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பதும் முக்கியம். சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பது அரசின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையும்கூட.
ஒரு நாடு எவ்வளவு முன்னேறியுள்ளது என்பதை அதன் வீடுகள் எவ்வளவு சுத்தமாக உள்ளன என்பதை வைத்து மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. யாருக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் சொந்தமில்லாத பொது இடங்களை அந்த நாடு எவ்வளவு பொறுப்புடன் பாதுகாக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
மாற்றம் ஒரு பெரிய அரசுத் திட்டத்தில் இருந்து மட்டுமே தொடங்க வேண்டியதில்லை. அது நமது வீட்டின் கதவுக்கு வெளியே இருக்கும் அந்த ஒரு மீட்டர் இடத்தில் இருந்து கூட தொடங்கலாம்.
 "Explainer | வீட்டுக்குள் ஒரு நீதி, வெளியே ஒரு நீதி! இந்தியாவின் சிவிக் சென்ஸ்-க்கு பின்னால் இருக்கும் கசப்பான உண்மை")
)